Voor Felix Timmermans

De herfst blaast op den hoorn.
De tijd van raap en spruit.
En uit de natte voorn
haalt men de beeten uit.

Er hang een vuile smoor en
een wind die klaag'lijk fluit.
Ik voel mij zoo verloren.
De tijd gaat niet vooruit.

Onvoorspelbaar. Onvoorstelbaar

In een interview kort voor de eeuwwisseling raadde Freek de Jonge, die nochtans de vinger aan de pols houdt, ouders af om het internetgebruik bij kinderen en jongeren aan te moedigen. Hij vond dat het voor jongeren al moeilijk is om tussen twee of drie dingen te kiezen en het internet staat niet stil bij twee of drie mogelijkheden.

Ondertussen blijkt deze goede raad volkomen belachelijk. De jongeren zijn er. Internet is er. En daar is geen speld tussen te krijgen. Aanmoedigen of afraden is onzinnig.

In dezelfde periode stelde prins Filip voor om porno te verbieden. Helemaal onnozel dus. (Filip heeft weliswaar niet de vinger aan de pols en steeds minder in de pap.)

Wat ik hiermee wil zeggen, vanuit mijn Biedermeierzetel met den pijp in de mond: ‘Hoe snel gaat het allemaal niet!’

Maar vooral: We kijken meewarig terug op Freek en Filip omdat die toch maar mooi geen idee hadden hoe het er tien jaar later zou uitzien. Laten we dus wat bescheidener zijn i.v.m. hoe het er binnen zoveel jaar zal uitzien. En vooral vooral: laten we ons niet inpakken door onbescheiden anderen die menen ons te moeten uitleggen waar het met de wereld naartoe gaat.

Thuis en op het werk

Ik ben oud genoeg om het enthousiasme bij de opkomst van de cd te hebben meegemaakt. Dàar zouden geen krassen op komen! Weg cassetjes. Weg video.

Ik ben te oud voor het rusthuis maar als ik daar nog wil genieten van de familiefoto’s kan ik ze maar best uitprinten. De mooiste herinneringen blijven bewaard in mijn hoofd maar alles kan crashen. Weg geheugen.

Ik ben genoeg thuis in de digitale wereld om te weten dat niet alles afloopt zoals werd voorgeschoteld. (Zoals ook het geval met de uitvinding van de auto, met de ontdekking van de kernergie, met de belofte van de eeuwige jeugd…)

Het zou later in de serviceflat wel eens kunnen tegenvallen. Weg bits en bytes.

Het ‘Archief en Museum voor het Vlaams Leven te Brussel’, ook wel het www.amvb.be genoemd heeft wat betreft digitaliseren een rijke ervaring opgedaan en wil die delen. Een absolute aanrader, voor wie zich niet laat wijsmaken dat pixels krasvrij zijn, is hun Digigids.

De inleiding: “DigiGIDS@home is gericht op thuisgebruik, om persoonlijke bestanden met een juridische of emotionele waarde voor een lange(re) periode te bewaren. In zes richtlijnen wordt uiteengezet welke stappen je kan nemen om je digitale documenten, e-mail, foto’s, filmpjes, geluid en websites duurzaam te bewaren. De richtlijnen zijn vrij beknopt, om een thuissituatie – met basismaterialen en tijdsgebrek – zo realistisch mogelijk te benaderen. Wil je toch meer informatie of tips rond bepaalde aspecten, dan kan je terecht in de DigiGIDS@work. DigiGIDS@work is een handleiding, gericht op kleine organisaties zoals vrijwillige verenigingen of vzw’s met een beperkt aantal medewerkers. Alle richtlijnen zijn – mits kleine aanpassingen – perfect bruikbaar in een privésituatie. Een gezin vormt dan ook een organisatie op zich … “

Lezen en tekenen




(Aaaaaaaargh!!)

 

In het boek ‘De onbehaaglijkheidsfactor’ beschrijft Jonathan Franzen een van zijn vroegere professors die hem ‘Het proces’ van Kafka liet herlezen. Niet langer met de bekende onderliggende gedachte dat Jozef K. een slachtoffer is van de ‘kafkaiaanse’ maatschappij rond hem maar in de opvatting dat Jozef K. een dàder is die daadwerkelijk iets mispeuterd heeft. Wie dit gaat uittesten leest een nieuw boek.

Dan moeten we het schilderij ‘De Schreeuw’ van Munch ook maar eens dringend herbekijken. Wie schreeuwt er hier? De man op de voorgrond hóórt een schreeuw en daarom houdt hij zijn handen tegen zijn oren.

Twitter (3)

When my sugar walks down the street
All the little birdies go "Tweet, tweet, tweet"

Keikop

Door een of andere oorzaak komt de kopfoto, zo zal ik het maar noemen, niet meer over de volle breedte van de blog. Na het uittesten van verschillende instellingsmogelijkheden, met verschillende koppen, komt hier geen verandering in.

Zonder titel

Een detail van de wereld

Dat de wereld verandert zie je ook in de details. Wanneer je vroeger afscheid nam van nieuwgemaakte vrienden werden er adressen gewisseld. Vroeger is vroeger, nu worden er e-mailadressen uitgewisseld. Niet lang geleden nam ik afscheid van een aantal fijne collega's, met dank aan de kbr. 'Het beste, ge staat op facebook hé?'

Digileen

Ter verruiming van mijn horizon heb ik een account aangemaakt bij Digileen. Never change a winning team kan ver gaan en ik dreig soms uit het oog te verliezen dat er na Bach en de laatste van Willem Vermandere nog andere muziek gemaakt werd.
Zo bestaan er, gelijkaardig aan het idee achter Digileen, grote huizen vol boeken. Die boeken kun je bekijken, betasten en wanneer je dat wil kan je ze voor een bepaalde tijdspanne lenen. En ja, er werden na Louis Paul Boon nog aardig wat mooie werken geschreven!

Meer Google

Google dingen. Eens geprobeerd. Alles wijst zichzelf.

Fietsen enz. weergeven op een grotere kaart

Scribd: het script wort gestopt

Door een toevallige ontmoeting met Scribd wilde ik dat eens nader bekijken. Misschien te diagonaal. Een account aangemaakt en hier en daar iets uitgeprobeerd. Uploaden van teksten is geen probleem. Powerpoint geeft wel foto's maar geen animatie. Dat hoeft ook niet want daar is Scribd niet voor gemaakt. Scribd is vooral traag maar misschien ligt het aan de computer. De verwittiging, bij het openen, dat door een bepaald script Internet Explorer langzaam wort uitgevoerd wijst op mogelijke leerachterstand.

23 dingen (herh.)

Tijd om de 23 dingen eens opnieuw te overlopen. Na een periode van afzondering, waarbij ik het voorrecht had handschriften uit mijn favoriete negentiende eeuw te mogen scannen, waarbij ik het voorrecht had - telkens mijn medereizigers dit toelieten - dagelijks vier uur of meer volkomen legaal te kunnen besteden aan het lezen van boeken, merk ik dat de wereld veranderd is. Weeral.

Dat wordt dus herinneringen ophalen.

Darwin: een boekenliefhebber

Dat Darwin een vogelliefhebber was is geweten. Maar in zijn dagboeken schrijft hij ook het volgende, over boeken: "De voordelen blijken uiteindelijk op te wegen tegen de nadelen: een vrouw is als levensgezel sowieso beter dan een hond maar een nadeel van een vrouw is wel dat je met haar minder geld overhoudt voor boeken".

Waar zit die heldere zanger? (bis)

Zojuist mijn Twitter-geheugen opgefrist. Het kan mij nog altijd niet bekoren. Twitter blijft een zwak vogeltje. Ik las het artikel "Bibliotheken verkennen het gebruik van Twitter". Het argument in de ondertitel is dat o.a. Paris Hilton het ook doet. Paris Hilton komt weinig in de bibliotheek en dus is dat een zwak argumentje.
Niettemin, als bewijs van mijn goede wil heb ik mij aangemeld als follower.
Twitteren is en blijft Kwetteren. Laten we er dan ook als dusdanig mee omgaan. Er zijn zéér interessante en boeiende blogs, facebookpagina's, forums, sites, films, musea en tentoonstellingen, publicaties zoals tijdschriften of boeken, van pockets over dichtbundels tot luxueuze kunstboeken, zonder dat we daarom een kip zonder kop zouden volgen.

Het Gele Gevaarte

Ik heb de oplossing gevonden van mijn Aladin-vraag (2 april 2009 op deze blog).
In de bibliotheek!
Wanneer men in de middeleeuwen wilde varen van, laat ons zeggen Portugal naar Amerika (om dit te ontdekken b.v.) kon men gemakkelijk weten of men teveel naar links of naar recht afweek. Daartoe werd d.m.v. de sterren de breedtegraad berekend. Maar nooit wist iemand hoever ze van Portugal of Amerika verwijderd waren want geen kat kon lengtegraden berekenen. Het varen op open zee was hierdoor heel beperkt en onnoemlijk veel schipbreuken waren het gevolg. Honderden methodes werden uitgeprobeerd, sommige belachelijk, sommige gruwelijk, sommige vernuftig. Nog in het begin van de achttiende eeuw loofde het Britse koningshuis een beloning uit voor wie een antwoord bedacht. Pas in 1764 werd het probleem opgelost. Over die eeuwenlange zoektocht schreef Dava Sobel een heel leesbaar boekje: “Lengtegraad”.
Wanneer men dan terzelfdertijd weet dat een halve eeuw voor Columbus de Chinezen met een enorme vloot de wereld rondvoeren dan vraagt men zich af hoe de Chinezen tegen het lengtegraadprobleem aankeken.
“Aladin” wist het ook niet.
In “1434” van Gavin Menzies staat het antwoord. Te technisch om hier weer te geven maar het boek, uit 2008, staat vol verrassingen: Christoffel Columbus, op weg naar Amerika, was in het bezit van een kaart van Amerika. Ondanks een hoog von Dänikengehalte spelen niet de goden maar de Chinezen hier een rol. Ik citeer even uit de achterflap: “… Onder leiding van Zheng He voer deze vloot uit naar alle hoeken van de wereld om de Chinese kennis en beschaving op de ‘barbaren’ over te brengen. In 1434 arriveerde een vloot van vele honderden schepen in Toscane. In Florence ontmoetten de Chinezen paus Eugenius IV aan wie ze hun rijke kennis en diepe inzichten op talloze gebieden presenteerden (…) In zijn boek laat Menzies met overtuigend bewijsmateriaal zien dat dit geschenk van doorslaggevende invloed is geweest op de ontwikkeling van de renaissance, inclusief de mechanische ontwerpen van Leonardo da Vinci, de Copernicaanse Revolutie en de ontdekkingen van Galilei.”
De ondertitel van het boek luidt dan ook “Het jaar waarin China de Italiaanse renaissance deed ontbranden”.

Planeet Google

Op de laatste bladzijde van ‘Planeet Google’ staat een merkwaardige opmerking.
De voorafgaande bladzijden behandelen de opkomst en de snelle ontwikkeling van Google gelinkt aan de snelle ontwikkeling van het Internet. Het boek beschrijft hoe Google tewerk gaat om àlle kennis en informatie ter wereld te beheren. Bedrijven worden overgenomen, personeel wisselt en in tien jaar tijd is er zodanig veel gebeurd dat het amper bij te houden is. Niemand had zich die snelheid kunnen voorstellen, laat staan voorspellen.
Tot op de laatste bladzijde aan Eric Schmidt, CEO van Google, een schatting gevraagd wordt van de tijd die Google nodig denkt te hebben om alle informatie op aarde te verzamelen. Schmidt antwoordt: ‘We hebben wat rekenwerk gedaan en we kwamen uit op driehonderd jaar.’
Twee middeleeuwse termen in één antwoord: ‘Driehonderd jaar’, en ‘wat rekenwerk doen’.

Eric Schmidt zit er 10 jaar met zijn neus bovenop hoe razendsnel de wereld verandert en ineens is de aarde terug plat. Had hij dan nog gezegd vijf jaar, of nog eens tien jaar. Zal Google er nog staan binnen 300 jaar? En zo ja, nog op dezelfde manier? Zullen er nog computers zijn? Of eerders iets bionisch? Iets met een Chinese naam? Of iets wat we ons nu niet kunnen voorstellen, laat staan voorspellen?
Zal er in de loop van de komende 300 niet ondertussen nog wat kennis bijkomen? En wat voor soort kennis zal dat zijn? Met welke parameters zou Schmidt dàt ingecalculeerd hebben in het ‘rekenwerk’?

Ingelijst

Met dank aan Bernie23

Sociaal

Enkele aanvullingen bij het lijstje ‘dingen die niet lukken’ : De handomdraai waarmee ik met Widgetbox een stukje code op een website kan plaatsen is een slag in het water.
Lijstjes maken op Zoeken.bibliotheek lukt. Maar ik kan ze niet, zoals mijn collega ‘wasikmaar23’, op mijn blog plaatsen. En een schermafbeelding importeren is te zielig. Konikzemaaralle23!
Ik moet het hele My Discoveriesverhaal nog eens herlezen want ook importeren vanuit Librarything gaat niet.

Ik las de samenvatting van het artikel ‘Zoeken in de catalogus: tien trends’ en ik las ook de reacties op het artikel. Een zeker Patrick Vanhoucke schrijft ‘Ik wil geen klaagzang aanheffen, maar wij - bibliotheken - kunnen het tempo van wat technologisch haalbaar is niet volgen’. Waarop hij de verschilllende redenen opnoemt waardoor dit niet kan.
Toen er ernstig over gedacht werd vliegtuigen uit te vinden waren er mensen die beweerden dat deze nooit bruikbaar zouden zijn. Het menselijk lichaam kon nooit de druk als gevolg van de fabelachtige snelheden, weerstaan.
Dit bleek evengoed een misrekening als het verhaal van de koeien die geen melk meer produceerden zolang de stoomtrein lang hun weide passeerde.
Maar dit: Ruimtereizen vinden hun beperking niet zozeer in moeilijke technologische problemen maar in het simpele feit dat de mannen in de raket water drinken. Een reis naar Mars zit er voorlopig niet in want de watervoorraad is een hinderpaal.
Hoogbouw kan technisch gezien nog uitgebreid worden. De ingenieurs zijn er, het materiaal is er. Maar de mensen die op de 140ste verdieping moeten zijn nemen de lift. Het stijgend aantal verdiepingen doet het aantal liftgebruikers toenemen (stijgen) en dus ook het aantal noodzakelijke liften. Onbeperkte hoogbouw wordt tegengehouden doordat een te groot deel van het vloeroppervlak uiteindelijk uit lift zou bestaan. Dat de mens de maat van de dingen is, is misschien niet helemaal waar, maar hij spreekt er toch een woordje in mee.
‘Computer en internet in het onderwijs’ is technisch geen probleem. Maar het personeel bestaat voor een deel uit leerkrachten, die weliswaar geen klaagzang willen aanheffen, maar die het tempo van wat technologisch haalbaar is, niet kunnen volgen.
Vervang leerkrachten door bibliotheekpersoneel, vervang personeel door gebruiker…

LibraryThing

Een half jaar geleden was ik begonnen wat boeken uit mijn kast toe te voegen aan mijn LibraryThingaccount maar er is meer mee te doen. Je kunt uitzoeken welke prijsbeesten er in je boekenkast liggen. Welke boeken hebben welke prijzen gewonnen, je kunt een lijst krijgen met alle personages en figuranten of locaties uit je boeken. Ik heb tientallen boeken van P.G. Wodehouse gelezen, met in de hoofdrol de onovertroffen butler ‘Jeeves’, (ondertussen gedigitaliseerd in AskJeeves) maar ik had niet kunnen raden dat de voornaam van Jeeves Reginald is. Als iemand ooit alleen uit achternaam bestaan heeft is het Jeeves.
Je kunt natuurlijk ook nagaan met wie je je voorkeuren deelt. Henthecu, Razorsoccam of Wiepie, wie zijn ze, ik weet het niet maar we lezen elkaars boeken.
“Tijdbeeld” (Nieuw: Tijdbeeld nu ook in het Nederlands!) is een lijst van lijsten. De top van de meest gelezen auteurs, de populairste boeken, de courantste tags, de meest besproken boeken…
Als je een goed boek zoekt ga even langs LibraryThing voor je de bibliotheek binnenstapt.
Als je een goed boek gelezen heb, stop het erin voor je het terugbrengt.

Een gezicht spreekt boekdelen.

Godfried Bomans, die in zijn leven onnoemlijk veel figuren heeft geïnterviewd, had ooit een gesprek met professor Pilsky, maankenner. Toen Bomans een vraag stelde naar de bewoonbaarheid van de maan onderbrak de professor hem. ‘Wij hebben alleen te maken met de vraag: hoe komen we er? Wat we er doen moeten als we er eenmaal zijn, daarmee bemoeit het congres zich niet. Dan moet u bij m’n broer (‘Piet’) wezen. Die zit in de kamer hiernaast.’ Het verdere gesprek met de geleerden verloopt verwarrend. (Piet: ‘Wij hebben alleen te maken met de vraag wat doen we er. Hoe we er kómen moeten, daarmee bemoeit onze afdeling zich niet. Dan moet u bij m’n broer wezen. Die zit in de kamer hiernaast.’)
Facebook laat zien dat we er wel komen. Wat we er moeten gaan doen is niet altijd duidelijk.
Op 1001 manieren kan je jezelf ondertussen bekend maken, met een weblog of met een sociaal netwerk, mailen, foto’s en documenten plaatsen, vrienden maken, uitnodigen en delen, chatten, samenwerken, groepen vormen. Het groeiend aanbod wordt zo groot dat ook de overlapping groeit.
Facebook was de eerste applicatie waarmee ik kennismaakte. Niet toevallig, want het is een van de populairste. Toen ik bezig was met het ontdekken ervan starte 23dingen.be en voor we het wisten maakten we een weblog met een eerste profiel, schreven we berichten, die we deelden, plaatsten we foto’s en documenten, maakten we meer profielen, werkten we samen, vormden we groepen, deelden we muziek…en konden we ondervinden hoezeer al die dingen mekaar voor een groot stuk overlappen.
Zoals deze laatste alinea de vorige overlapt.
Als een bibliotheek een nieuwsbrief en een weblog, een degelijke website met de nodig links en een weblog heeft, is het dan nog nodig dat ze twittert? Is facebook dan een meerwaarde?
Ik zou denken van niet. Maar ik ben een buitenstaander die geen ervaring heeft met bibliotheekwerk.
Ik ben echter niet alleen een buitenstaander: ik heb tientallen jaren ervaring als klant. Die klant denkt: hou het eenvoudig en overzichtelijk. De facebookpagina van de bibliotheek permeke is verwarrend wat o.a. ligt aan de layout van facebook maar ook de inhoud doet mij niet vermoeden dat ik daar interessante dingen zal te weten komen die ik via de rustige en overzichtelijke website niet zou vinden.
Ik lees de nieuwsbrief van Locus en volg regelmatig een link die mij interesseert. Ik weet mijn weg naar de website van Locus. Ik heb, als gebruiker, geen behoefte aan Locus op facebook. Schrijven is schrappen.
Een groot deel van het backoffice bibliotheekwerk, de opmaak van de catalogus, de indeling van het gebouw en de plaatsing van de materialen, de ontsluiting in het algemeen, heeft het doel voor ogen: eenvoud en overzicht. Een pijltje hier, een bordje daar. Vriendelijk personeel. In de meeste bibliotheken is dat ook zo. Laat de bibliothecaris thuis in een rommelhok wonen, in de bibliotheek is het helder en staat alles op zijn plaats.