Een gezicht spreekt boekdelen.

Godfried Bomans, die in zijn leven onnoemlijk veel figuren heeft geïnterviewd, had ooit een gesprek met professor Pilsky, maankenner. Toen Bomans een vraag stelde naar de bewoonbaarheid van de maan onderbrak de professor hem. ‘Wij hebben alleen te maken met de vraag: hoe komen we er? Wat we er doen moeten als we er eenmaal zijn, daarmee bemoeit het congres zich niet. Dan moet u bij m’n broer (‘Piet’) wezen. Die zit in de kamer hiernaast.’ Het verdere gesprek met de geleerden verloopt verwarrend. (Piet: ‘Wij hebben alleen te maken met de vraag wat doen we er. Hoe we er kómen moeten, daarmee bemoeit onze afdeling zich niet. Dan moet u bij m’n broer wezen. Die zit in de kamer hiernaast.’)
Facebook laat zien dat we er wel komen. Wat we er moeten gaan doen is niet altijd duidelijk.
Op 1001 manieren kan je jezelf ondertussen bekend maken, met een weblog of met een sociaal netwerk, mailen, foto’s en documenten plaatsen, vrienden maken, uitnodigen en delen, chatten, samenwerken, groepen vormen. Het groeiend aanbod wordt zo groot dat ook de overlapping groeit.
Facebook was de eerste applicatie waarmee ik kennismaakte. Niet toevallig, want het is een van de populairste. Toen ik bezig was met het ontdekken ervan starte 23dingen.be en voor we het wisten maakten we een weblog met een eerste profiel, schreven we berichten, die we deelden, plaatsten we foto’s en documenten, maakten we meer profielen, werkten we samen, vormden we groepen, deelden we muziek…en konden we ondervinden hoezeer al die dingen mekaar voor een groot stuk overlappen.
Zoals deze laatste alinea de vorige overlapt.
Als een bibliotheek een nieuwsbrief en een weblog, een degelijke website met de nodig links en een weblog heeft, is het dan nog nodig dat ze twittert? Is facebook dan een meerwaarde?
Ik zou denken van niet. Maar ik ben een buitenstaander die geen ervaring heeft met bibliotheekwerk.
Ik ben echter niet alleen een buitenstaander: ik heb tientallen jaren ervaring als klant. Die klant denkt: hou het eenvoudig en overzichtelijk. De facebookpagina van de bibliotheek permeke is verwarrend wat o.a. ligt aan de layout van facebook maar ook de inhoud doet mij niet vermoeden dat ik daar interessante dingen zal te weten komen die ik via de rustige en overzichtelijke website niet zou vinden.
Ik lees de nieuwsbrief van Locus en volg regelmatig een link die mij interesseert. Ik weet mijn weg naar de website van Locus. Ik heb, als gebruiker, geen behoefte aan Locus op facebook. Schrijven is schrappen.
Een groot deel van het backoffice bibliotheekwerk, de opmaak van de catalogus, de indeling van het gebouw en de plaatsing van de materialen, de ontsluiting in het algemeen, heeft het doel voor ogen: eenvoud en overzicht. Een pijltje hier, een bordje daar. Vriendelijk personeel. In de meeste bibliotheken is dat ook zo. Laat de bibliothecaris thuis in een rommelhok wonen, in de bibliotheek is het helder en staat alles op zijn plaats.

Schaakmat!

Een mooi voorbeeld van exponentieel denken gaf ons Sessa ebn Daher een vijftiental eeuwen geleden. Het verhaal las ik voor de eerste keer (ook ongeveer een vijftiental eeuwen geleden) in 'Jongens en Wetenschap' en is nu terug te vinden in zijn opvolger, Wikipedia.

Zeventiende en een halve

Champagne. Het is mij gelukt om de RSSblokjes te doen werken. Een frustratie minder. Maar hoe heb ik het uiteindelijk gedaan...?

Gonna Change My Way Of Thinking

Discover Johann Sebastian Bach!

Ik kan mij, als buitenstaander, niet veel voorstellen bij Deezer en bibliotheken. Behalve misschien dat Deezer e.a. er met de audiovisule afdeling vandoor gaan…
Bibliotheek2.0, “Omdat de wereld verandert.”
Het is geen vertrouwde vooroorlogse lineaire verandering maar een valse, verrassende exponentiële verandering. Als er iedere wéék een auto bijkomt in de file dan is dat vervelend maar je weet waar je aan toe bent. De grafiek is rechtlijnig.
Wanneer er ieder jààr een procent auto’s bijkomen in de file dan merk je dat de aanvankelijk niet. Na een tijd gaat het grafiekje ‘ineens’ stijl naar boven en dan merk je het wel!
Wat geldt voor het aantal auto’s in de file, (de uitvinding van het wiel), geldt ook voor informatie, voor ‘de nieuwe mogelijkheden’. De beschikbare informatie in de middeleeuwen verdubbelde na, laat ons zeggen 400 jaar. (‘laat ons zeggen’ ontslaat mij ervan een bron op te geven.) Generaties volgden mekaar op zonder iets te merken. Rond de jaren 1900, laat ons zeggen, zal dat maar een dertigtal jaren geweest zijn. Ontdekkingsreizen, stoommachines brachten het besef ‘dat de wereld verandert’. De ontdekking van het generatieconflict.
De eerste computers zorgden ervoor dat, laat ons zeggen, in de jaren ’50 alleen al, de hoeveelheid kennis en informatie een paar keer verdubbelde. Dokters werden specialisten, vliegtuigen evolueerden naar ruimtetuigen en voor we het wisten waren we op de maan.
Misschien kunnen we stilaan zeggen dat in deze tijd onze mogelijkheden en informatie na een paar jaar, bijvoorbeeld, verdubbelen. Platen worden dvd’s worden abstracte digitale deeltjes van de internetcloud. Een gele briefkaart bereikt na een paar seconden de bestemmeling. Specialisten clusteren in specialistenteams om nog enigszins een overzicht op hun vakgebied te houden terwijl de politie gebruik maakt van ruimtetuigen om een overzicht op de file te hebben.
Komt er dan een tijd dat we na een week verdubbelen? En wat de week erna? En de volg…aaaargh…

Broadcast yourself

Een paar maanden geleden was gaan snuffelen op YouTube (ge-hoort-daar-zoveel-over-wat-is-dat-eigenlijk). Waarop ik uitkwam op een oneindig aanbod van grappige, zielige, spannende, griezelige, ontroerende, informatieve filmpjes. Lang en kort, goede en slechte kwaliteit dooreen. Verleidelijk! Ik hou van muziek, van kleinkunst-die-nu-nergens-meer-te-vinden-is, van Britse humor, van Nederlands cabaret, van de Amerikaanse slapstick: Comedy Capers, the Keystone Cops, Ben Turpin… nooit meer op tv vertoond en op geen dvd te vinden… De eerste filmpjes van Walt Disney, de eerste aflevering van Popeye… Erfgoed! Dat ligt daar voor ’t grijpen.
Ik besefte dat ik nóg twee levens nodig had. Om er wat structuur in te brengen heb ik een account aangemaakt en mij ‘geabonneerd’ op een aantal ‘channels’, waaronder BlackadderChannel. Vandaar dat het personnage in het bibliotheekfilmpje overeenkomst vertoont met Blackadder, maar het is hem niet echt.




Ik kan er moeilijk over oordelen wat YouTube voor bibliotheken kan betekenen. Mensen die via YouTube de weg vinden naar BibKortrijkChannel, moeten die nog met een filmpje wegwijs gemaakt worden over het on-line verlengen van hun boeken? Het zal zichzelf uitwijzen. Zullen er foto’s van de boekenweek op Flickr gezet worden wanneer er filmpjes op YouTube (en andere) te zien zijn?
Dat de - inderdaad licht verteerbare - Father Roderick blij is met Web2.0 dat gun ik hem. Hij stelt het wel simplistisch voor als dé oplossing voor het eenrichtingsverkeer. Blijkbaar was voor de komst van 2.0 alles eenrichtingsverkeer. De school met de meester op zijn trede, de bibliotheek waar je moest zwijgen en rap je boeken meenemen en zijn eigen kerkje waar hij op de preekstoel de gelovigen toesprak. Er zijn altijd meesters van hun trede gekomen en pastoors van hun preekstoel afgedaald. En er zijn altijd bibliotecarissen2.0 geweest.

Podcasten

Weer een ding dat duidelijk 23 x 23 andere dingen in zich verbergt. (Zijn er al andere geweest?) Ik zal eens tijd maken om de andere 528 mogelijkheden te bekijken. Naast het tradionele rondsnuffelen, waar ieder ding mee begint, heb ik mij via RSS geabonneerd op het Radio1 boekenprogramma van Friedl’ Lesage en dat is al één ding.
Er valt nog veel te ontdekken.

Waar zit die heldere zanger?

Hebben de Grieken en de Romeinen dàarvoor – door middel van roteren, spiegelen en afronden - de uitvinding van de Feniciërs op punt gezet? Hebben de monniken dàarvoor hun ruggen en ogen verprutst. Heeft Gutenberg dàarvoor de losse letter uitgevonden en daarmee ongewild de reformatie en contrareformatie in het leven geroepen? Hebben de heren Bodoni, Garamond of Baskerville dàarvoor al die prachtige lettertypes ontworpen.
Heeft IBM dàarvoor de rechten op het gebruik van PC-DOS van Microsoft gekocht?